Vissen vangen

martine-200

'We gaan vissen vangen!', klinkt het op een zondagmiddag in het voorjaar vanaf ons ponton. Vier stoere meiden uit de haven staan uitgerust met laarzen, schepnet, emmer gevuld met water en een kruisnet klaar om te gaan vissen. Er wordt afgesproken het kruisnet om beurten uit te werpen en weer op te halen. Ze hebben inmiddels allemaal meerdere zwemdiploma's dus enigszins gerust durf ik dit viertal wel te laten vissen.

Telkens wanneer het net boven komt, hangen ze met hun neuzen boven het water om hun vangst te bewonderen. Behalve wat ronddrijvend groenafval wordt er geen enkele vis gevangen. Ze komen tot de conclusie dat vanaf het dek vast meer vissen het kruisnet in zullen zwemmen. Helaas, ook hier zonder succes.

Na ruim een half uur wordt het doel aangepast. Ze gaan ronddrijvend plastic proberen te vangen. Daarin hebben de buurmeisjes meer succes want in deze hoek van de haven blijft afval na een paar dagen oostenwind altijd nog even dobberen. De vuilnisemmer op het ponton vult zich gestaag. Wat begon met een ontspannen middag vissen vangen eindigde met het milieu (onbewust) schoonmaken!

De vogelaar

martine-200

Nog niet zo lang geleden raakte ik met een natuurliefhebber in gesprek. 'Ik ben een vogelaar' legde de man uit. Met een verrekijker om zijn nek en een vogelboek in de hand struinde hij Hitland af op zoek naar bijzondere vogels. Een vogelaar. Volgens het woordenboek is een vogelaar een vogelliefhebber. Of; iemand die vogels observeert. Toen ik tien jaar geleden in Hitland kwam wonen kon ik het verschil tussen een mus en roodborstje nog wel zien maar daar hield het wel mee op. Inmiddels heb ik heel wat meer vogels leren (her)kennen.Lees verder...

Wisselende seizoenen

martine-200

De winter was voorbij, de lente in aantocht en de eerste bloemknoppen staken al boven het grasveld uit. Vloog daar niet af en toe al een vogel voorbij met een takje in z'n snavel?

De staart van maart roerde grillig, om over de wil van april maar te zwijgen. Op een enkele zwoele lentedag na, bleef het buiten vooral koud en guur.

Ondanks dat het houtkacheltje volop knetterde en ons scheepje behaaglijk verwarmde, lokten de voorjaarsstormen mij regelmatig naar buiten. Om 's ochtends de nevel over het water te zien drijven en 's middags tussen de buien door de was aan dek te drogen. En natuurlijk om heerlijk uit te waaien!

Met recreatiegebied Hitland grenzend aan onze loopbrug was het een kwestie van capuchon op, laarzen aan en de paden op! Mijn wandelingen werden vaak beloond met heerlijke lentegeuren, verfrissende regendruppels en prachtige wolkenluchten. Heerlijk die wisselende seizoenen!

mvds-FullSizeRender-1-435

mvds-FullSizeRender-4-435

mvds-FullSizeRender-3-435

Het IJsselmonument

martine-200

De maan staat hoog aan de hemel en de sterren fonkelen fel.
Het is al ver na middernacht wanneer ik voor de eerste keer over de Groenendijk rijd. Terwijl ik over de dijk zoef word ik plotseling opgeschrikt door een figuur langs de dijk die voorover gebogen in het gras staat. Ik minder vaart en tuur in het duister. Het lijkt wel of er een auto van de dijk is gereden. Zal ik stoppen en terugrijden? Misschien laf, maar ik rijd door. Eenmaal thuis kan ik de slaap niet vatten. De schim en de auto blijven in mijn hoofd malen. Ik zie de krantenkop al voor me: ‘Auto te water, getuige rijdt door’.Lees verder...

Met je huis op vakantie

martine-200

We gaan op vakantie. Met ons huis welteverstaan! Voor bootmensen de normaalste zaak van de wereld. Voor landrotten een niet te begrijpen ervaring. En over als ex-landrot met je huis op vakantie wilde ik het even hebben.Lees verder...

Het boten- en huizenkamp

martine-200

Inmiddels is iedereen op de hoogte van ons aanstormend bootmensje. Toen ons blijde nieuws eenmaal bekend was ontstonden er direct twee kampen, namelijk het botenkamp en het huizenkamp.

De mensen uit het huizenkamp reageerden dolenthousiast op onze nieuwe aanwinst, maar ook enigszins verschrikt. Bezorgde blikken werden ons toegeworpen en we werden overspoeld met allerlei vragen. Waarvan de vraag ‘Waar gaan jullie nu dan wonen?’ met stip op nummer één stond.

Ook uit het botenkamp steeg een luid gejuich op! ‘Een nieuw bootmensje!’ En in tegenstelling tot de verschrikte reacties van de landrotten werden we nu bedolven onder tientallen praktische tips. Er wonen immers genoeg bevaren papa’s en mama’s in de haven die weten hoe het moet!

Doordrongen van het feit dat we op het water wonen, schipperde ik in het begin van mijn zwangerschap nogal eens tussen beide kampen. Als ouder wil je je kind een zo’n veilig mogelijke omgeving bieden. Maar kinderen zijn vindingrijk en gevaar loert overal. Ongeacht waar ze wonen. En het groot aantal matroosjes hier in de haven is voor mij hét bewijs dat kinderen aan boord verantwoord kunnen opgroeien. Ik kan niet in de toekomst kijken, wellicht dat ik ooit weer peddel naar het huizenkamp. Maar voorlopig, met het botenkamp achter mij geschaard, durf ik de uitdaging aan!

Kinderen aan boord

martine-200

Kinderen hebben en wonen op een boot, is dat mogelijk? Vorig jaar heb ik mijn luxe appartement verruild voor een knus woonscheepje uit begin twintigste eeuw. Mijn vriend woonde al jaren op het schip en toen de plannen kwamen om te gaan samenwonen hoefden we niet lang na te denken over de locatie. Op zijn scheepje. In deze prachtige karakteristieke haven.

Eenmaal samenwonend op ons dobberend schuitje kwam onze kinderwens steeds vaker ter sprake. We fantaseerden over hoe leuk het zou zijn om van die rumoerige koters om ons heen te hebben. Alleen had ik zo mijn twijfels over kinderen die opgroeien op boten. De gedachte aan al dat water dat elke dag aan alle kanten loert en aan kinderen die in een oogwenk kunnen verdwijnen bezorgde mij regelmatig nachtmerries.

Hollands nuchter als mijn vriend is, zei hij: ‘Eerst zwanger worden, daarna zien we wel weer verder.' Aangezien er in onze vriendenkring stellen zijn die zonder tussenkomst van artsen niet zwanger kunnen worden, hebben we geleerd dat het vooruitlopen op (zwangerschaps)zaken die niet aan de orde zijn geen optie is. Dus liet ik mijn ‘kinderlijke zorgen’ voorlopig varen.

Dat binnen enkele weken de eerste zwangerschapszaak zich al aandiende, hadden we beiden niet durven dromen. Totaal overdonderd door het uitblijven van het rode leger in mijn lijf en elke ochtend kotsmisselijk boven de wc, kochten we een zwangerschapstest. Het resultaat liet niet lang op zich wachten. Twee roze streepjes doemden binnen een paar seconden in het venstertje op. Hartstikke raak! Onze hectische wereld stond even stil.

De daarop volgende weken leefden we in een roes. Langzaamaan begon het bijzondere nieuws steeds meer door te dringen. We werden steeds enthousiaster. Zal het een jongen zijn of een meisje? De eerste favoriete namen werden op een papiertje gekrabbeld.

Maar ook de twijfels sloegen toe. Blijven we op het schip wonen? En zo ja, hoe gaat het kindje veilig opgroeien aan boord? Hoe richten we een kinderkamer in? Een schommelwiegje hoeven we in elk geval niet aan te schaffen. Het water wiegt ons scheepje en daarmee de kleine wel. Een draagdoek om het kindje te vervoeren is zeker geen overbodige luxe. Van boord en aan boord stappen vereist nog steeds mijn fysieke evenwicht en mijn twee handen om mij aan de reling vast te houden zijn geen overbodige luxe. Om over oranje zwemvestjes nog maar te zwijgen.

Eerst maar eens een afspraak met de verloskundige maken. Daarna gaan we verder broeden op de volgende zwangerschapsperikelen. Kinderen aan boord? We gaan er voor!

Kerstkaart te water

christmas-card-435Op een druilerige winterse dag kwam ik aan het einde van een drukke werkdag thuis...

Klik hieronder op 'Lees verder...' voor het Kerstverhaal van Martine.

Lees verder...

Woonboot magazine

Martine interviewde Lex voor Woonboot magazine.

Opstapje en burenklus

door Martine

En het baggeren duurt nog steeds voort. Evenals de dagelijkse uitdaging om veilig van en aan boord van ons scheepje te stappen. Aangezien we ons scheepje moesten ‘verhuizen’ om plaats te maken voor de baggerboot, liggen we bij de grote sleper de Germa langszij. En omdat deze sleper aanzienlijk hoger uit het water torent dan ons scheepje is de op- en afstap elke keer weer een ultieme poging om droog te blijven.


Opstapje

Behalve door de baggeraars wordt er ook door de bewoners hard gewerkt in de haven. Vorige week moest Greet de extra ligplaats van haar en Dirk opleveren en moest er nog het één en ander geklust worden voor het zover was. Dankzij een aantal hardwerkende buren werd in mum van tijd de ligplaats opgeschoond en keurig netjes opgeleverd. Dirk op zijn beurt zorgde vanaf boven voor een prachtig zonnetje en we weten zeker dat hij tevreden zou zijn geweest over het resultaat.

Paal 248

Weleens geborreld op surfplanken en opblaaskrokodillen?
Het was op een broeierige nazomermiddag dat in de haven van Hitland paal 248 een belangrijk middelpunt vormde voor een groot aantal havenbewoners. De zon brandde fel en de stoom kwam van de verhitte scheepsdekken af. Het was hoog tijd voor een verfrissende duik in de Hollandsche IJssel. 

Paal 248 is een bijzondere paal. Hij markeert niet alleen de in- en uitgang van de haven, maar is ook voor menig bootjesmens de ideale aanlegplaats om ‘s zomers onbezorgd op het water te dobberen zonder verder de rivier af te drijven. Zo ook op deze bewuste zomermiddag. Rond vieren kwamen de eerste verhitte havenbewoners aan peddelen. Met de bootjes vastgeknoopt aan paal 248 kon de waterpret beginnen. Al gauw paste niet iedereen meer aan deze paal en lagen we met drie rijen breed aan elkaar vastgeknoopt. Het was een gezellige drukte van jong tot oud met bootjes, surfplanken en opblaaskrokodillen.

Na het nodige verfrissende gespetter kropen we weer in en op onze vormen van drijfgenot. Tot groot genoegen van ons allemaal kwam uit een aantal bootjes frisdrank, flessen wijn en blikjes bier tevoorschijn. Ook aan kaasjes en stokbroodjes met lekkere smeerseltjes was gedacht. Het smaakte goed. Het was uiteindelijk al na zessen toen iemand voor de grap vroeg of er ook 'bezorgd' kon worden op het water. Daar werd tot ieders verbazing door één buur erg enthousiast op gereageerd. Bram Ladage was wel erg ver roeien maar nadat iedereen zijn bestelling had door gegeven verruilde de buur haar bootje voor de bolide en vertrok richting de bekende friettent.

Ook de vette hap hebben we smakelijk verorberd. Aangezien de eindeloze rij voorbij trekkende speedboten de IJssel omtoverden in een waar golfslagbad werd er die middag en avond behoorlijk wat gemorst! Maar dat kon onze pret niet drukken, Toen de zon achter de horizon verdween, keerden we na een prachtige dag weer richting ons eigen scheepje. En zoals deze middag bleek kan er prima worden geborreld op surfplanken en opblaaskrokodillen aan paal 248.