Als het leven zwaar voelt

Vandaag kreeg ik van Dorine de vraag om onderstaand verhaaltje op het weblog te zetten. Nou, dolgraag. Bij deze.

Als het leven zwaar voelt

Soms voelt het leven zwaar. Hoe goed alles objectief ook gaat, het voelt niet altijd zo. Dat is vervelend, maar zo is het nou eenmaal.

Op zulke momenten is het heel fijn als je je door mensen om je heen gedragen voelt. Ik heb het over relatief kleine dingen, die zoveel kunnen betekenen: iemand die het water dicht draait als je hoort dat hij overloopt, maar net met een huilend kind, een overkokende pan en een vieze luier bezig bent. Iemand die je fiets weer overeind zet als hij is omgewaaid of je helpt om de bakfiets van onderaan de dijk weer omhoog te trekken. Iemand die aanbiedt om je kind op te vangen als je zo moe bent, dat je gewoon niet meer weet hoe je de dag door moet komen. Iemand die in het voorbijgaan je schip in de gaten houdt en helpt als er iets mis gaat. Iemand die babyfoonwacht wil houden als het ene kind eindelijk slaapt en het andere kind van school gehaald moet worden. Iemand die vraagt hoe het met je gaat en daar ook oprecht geïnteresseerd in is. Enzovoorts.

Goede buren zijn goud waard. Dat ervaar ik hier elke dag weer.
Dank jullie wel, lieve buren.